Ik heb zelf nog niet zo lang mijn diagnose: Autisme (ASS). Ik was toen 32 jaar.  Voor mij is deze diagnose heel belangrijk geweest. Het gaf een verklaring waarom veel dingen mij niet lukte. Ik dacht altijd 'ik ben toch slim?' of 'ik doe niet genoeg mijn best'. Terwijl ik gewoon een beperking heb. En flink, ik heb autisme schaal 2 van de 3. Maar dat zie je niet aan me, zelfs mijn familie niet. Of juist mijn familie niet want ik heb me altijd (onbewust) aan hun aangepast. Maar ik heb bijvoorbeeld moeite met aanraking, oogcontact, moeite om vriendschappen te onderhouden, met chaos, werk behouden is onmogelijk, ik heb veel lichamelijke klachten door stress, en een complete error bij veranderingen.

Ik vind het jammer als mensen bang zijn voor dit label. Het label mag alleen voor jezelf zijn als je dat zo wenst. Maar het kan zooo veel voor je zelfvertrouwen doen! De maatschappij geeft je toch wel labels. Labels als 'lui', 'koud', 'gevoelloos', 'robot' of 'dom'. Zeker als je problemen krijgt met school of werk. Of in relaties omdat je moeite hebt met emoties of communiceren over emoties.

Sommige mensen met ASS krijgen later pas problemen, als ze meer verantwoordelijkheden krijgen met op zichzelf wonen en werk balanceren. Dit was dus bij mij zo. Ik kon niks meer 's avonds, of in het weekend. Dat was enkel om bij te komen. Ik ben al 4 keer ontslagen en had geen idee waar het mis ging. Dan voel je je toch dom?! En het UWV werkt dan ook niet met je mee hoor, iedereen neemt maar aan dat je het expres doet.

Ik heb dus een label, ik zal altijd ondersteuning nodig hebben en dat is prima. Sinds mijn label gaat het veel beter, voel ik me 100x beter!

Ik heb er ook zoveel over geleerd. Ik merk dat ik het beter doe met veel eigen regie, omdat ik dan duidelijkheid heb. Ik heb me mijn hele leven aangepast waardoor ik het moeilijk vind om in een bestaand bedrijf te werken, voor een baas. Ik zet mijzelf compleet opzij. Ik kan dit niet afleren, het gaat vanzelf. De structuur die een bedrijf al heeft, daar pas ik niet in. Dan zijn er zoveel aanpassingen nodig, daarvoor moet je wel heel sterk in je schoenen staan! En een hele makkelijke baas hebben. Ik hou bijvoorbeeld geen pauze met andere mensen. Ik ga dan doorwerken omdat ik pauze moeilijk vind. Dat is niet gezond. Ook heb ik veel meer lichamelijke klachten rondom mijn menstruatie. Ga maar eens een baas zoeken die zegt: pak lekker vrij die week. Als ik mijn tijd zelf kan indelen gaat dit beter. En als werk vind waar ik energie van krijg, zal ik het ook volhouden in plaats van maar doorploeteren.

Dat hoop ik te vinden met mijn hondencentrum. Een plek voor mensen zoals ik.